domingo, 30 de diciembre de 2007

PIRATAS CON PATA DE PALO


Homenatge a dos cràpules que formen part de la BSO de la meva vida.

"Dos pájaros de un tiro", un regal de concert amb una companyia inolvidable.

En deixo constància amb una de les meves cançons preferides, una manera d'entendre l'amor, una manera d'entendre la vida.

Yo no quiero un amor civilizado,

con recibos y escena del sofá;

yo no quiero que viajes al pasado

y vuelvas del mercado,

con ganas de llorar.

Yo no quiero vecinas con pucheros,

yo no quiero sembrar ni compartir,

yo no quiero catorce de febrero

ni cumpleaños feliz.

Yo no quiero cargar con tus maletas,

yo no quiero que elijas mi champú;

yo no quiero mudarme de planeta,

cortarme la coleta, brindar a tu salud.

Yo no quiero domingos por la tarde,

yo no quiero columpio en el jardín;

lo que yo quiero, corazón cobarde,

es que mueras por mí.

Y morirme contigo si te matas

y matarme contigo si te mueres,

porque el amor cuando no muere mata

porque hay amores que matan y nunca mueren.

Yo no quiero juntar para mañana,

no me pidas llegar a fin de mes;

yo no quiero comerme una manzana,

dos veces por semana

sin ganas de comer.

Yo no quiero calor de invernadero;

yo no quiero besar tu cicatriz,

yo no quiero París con aguacero

ni Venecia sin ti.

No me esperes a las doce en el juzgado,

no me digas "volvamos a empezar",

yo no quiero ni libre ni ocupado,

ni carne ni pecado, ni orgullo ni piedad.

Yo no quiero saber por qué lo hiciste,

yo no quiero contigo ni sin ti;

lo que yo quiero, muchacha de ojos tristes,

es que mueras por mí.
Y morirme contigo si te matas

y matarme contigo si te mueres

porque el amor cuando no muere mata

porque hay amores que matan y nunca mueren.

“Contigo” (“Yo, mi me, contigo”– J.Sabina)

No hay comentarios: